بسم الله الرحمان الرحیم

« خانم، امروز اینجا حلیم میدند؟»

« نه، حلیم برای تاسوعا عاشوراست. امروز شله زرد میدند.»

گفتگوهای شبیه به مورد فوق را در مناسبتهای ماه محرم و صفر، فراوان شنیده ایم.

معمولا با شنیدن این پرسش و پاسخ، ذهنم درگیر این سؤال می شود که:

« براساس کدام اصول عقلی، شرعی و یا حتی عرفی چنین تقسیم بندی برای نوع غذاهای نذری در مناسبتهای غمبار مذهبی شده است؟»

و سوالات دیگر به دنبال آن:

از چه زمانی این رسم غذای نذری دادن در ظروف یکبار مصرف پلاستیکی- که آثار زیانبار آنها بر سلامتی انسان مخصوصا زمانی که محتوی غذای داغ هستند، و نیز اثرات تخریبی آنها بر محیط زیست بر کسی پوشیده نیست- بین مردم رواج یافته است؟

 آیا می توانیم امیدوار شویم:روزی فرا می رسد که این رسم ها اصلاح شده و رسم و سنتی عقلانی تر و شرع پسندتر جایگزین آن می گردد؟

چرا روزهای ولادت معصومین(س) را مبنای نذرهای خود قرارنمی دهیم؟

چرا از بین این همه مناسبتهای مذهبی به مناسبتهای غمبار در محرم و صفر بسنده کرده ایم؟

چرا برای ائمه ی اطهار دیگر(س) -نه در ولادتشان و نه در شهادتشان - نذر نمی کنیم؟ گوئی این ائمه(ع) حتی در حوزه ی نذرکردن و نذری دادنهای ما به اصطلاح شیعیانشان!!!!هم غریبند؟

چه زمانی می آموزیم در روزهای شهادت معصومین(ع) جهت نشان دادن عزاداریمان به ایشان، نذر انجام عمل صالح کنیم نه غذای نذری؟

مگر نه اینکه عمل صالح یعنی:

بین چند کار نیک و خداپسندانه انتخاب بهترین آنها که ایجاد صلح- بین انسان و محیط اطراف اعم از انسانها و...- می کند و به سبب برتر بودن در اصلاح و صلاح جامعه مفیدتر و مؤثرتر است؟

و در یک کلام:عمل صالح یعنی بهترین عمل در هر زمان.

نمونه و مصداق عمل صالح در زمان امروزی چیست؟

آیا توزیع غذای نذری در این ظروف و سپس رهاکردن این ظرفها، در گوشه ی خیابان یا حتی داخل سطل زباله، عمل صالح محسوب می شود؟

چرا نذر احیای سنت های متروک و مهجور آنان را نمی کنیم؟

مثلا به مناسبت شهادت امام حسن(ع) که به کریم اهل بیت(س) معروف بودند، روز شهادت ایشان خدمت به محرومین کنیم.در قالبهای گوناگون:

حضور در آسایشگاههای معلولین و سالمندان و مخصوصا جانبازان عزیزی که فراموش کرده ایم برای همیشه مدیون ایثار آنانیم و شرایط امروزی آنان به دلیل شجاعت و ایثار دیروز آنان بخاطر امروز و فرداهای ماست.

این حضور میتواند در قالب عیادت باشد، یا پخش غذای نذری-نه در ظروف ناسالم بهداشتی زیست محیطی-بین آنان و هم سفره شدن با آنان. یا خادم افتخاری آنان شدن.

قبول دارید که خادم افتخاری مختص و منحصر به آرامگاه و زیارتگاه امام و امامزادگان نیست؟

سرکشی- به صورت فردی و ترجیحا جمعی- به مناطق حاشیه نشین و محروم شهرمان و حضور در میان ساکنین آن محلات جهت بررسی مشکلات و نیازمندیهای آنان و تلاش در حدّ توان برای رفع این نیازهایشان.

غذاهای مورد نذری را به صورت مواد غذایی خام بین ساکنان مناطق محروم تقسیم کنیم.

مبلغی که صرف خرید مواد غذایی لازم برای پختن غذای نذری و ظروف آن می شود،را به موسسات خیریه ی مردمی داده تا آنها به عنوان مستمری خانواده های تحت پوشش خود استفاده یا با آن مبالغ، نیازهای اولیه این خانواده ها را برآورده سازند.

پخش نذری در مناطق حاشیه نشین و مثلا بین کارگران ساختمانی و هم غذا شدن با آنها.

نذر پرداخت هزینه درمان یا ازدواج یا...افراد نیازمند.

نذر تدریس رایگان یا طبابت رایگان-حتی یک روز درهفته-به محرومان و افراد بی بضاعت.

و...

یا شکلهای دیگر عمل صالح:

مانند:تشکیل جمعهای چندنفره جهت ترویج یک معروف و ارزش اجتماعی در جامعه مانند: در ختکاری، پاکیزگی محیط زیست،ترویج فرهنگ کتابخوانی و.... شناسایی افراد نیازمند جامعه- در زمینه های: اقتصادی، درمانی، آموزشی، عاطفی و... و تلاش جهت رفع این نیازها. یا رفع و محو یک منکر و ضدارزش از اجتماع.

و بسیاری کارهای نیک دیگر که نمونه های بارز عمل صالح هستند. 

ملاحظه می شود که چقدر ابتکار و کار بدیع و نو می توان انجام داد که جملگی از مصادیق عمل صالح هستند و ما همچنان در ابتدای وادی تقلید و تکرار و روزمرّگی مانده ایم!!

حال آن که اگر لختی تأمل و کرده و بیندیشیم امور ناب و بدیع و نوتری نیز به مدد الهی به ذهنمان خواهد رسید. چرا که خودش در تنها کتاب جامع و کامل زندگی - یعنی قرآن- فرموده است:

« والّذین جاهدوا فینا لنهدینّهم سبلنا و إن الله لمع المحسنین»

                                                                                    سوره عنکبوت/آیه69

کسانی که با اشتیاق نهاد                            نمایند در راه یزدان جهاد

بیاریمشان در رهی کان نکوست                    خداوند با نیکوانست دوست

مگر نه اینکه ما با نذوراتمان قصد بیان ارادت و محبتمان به اهل بیت(س) را داریم؟

مگر نه اینکه نذوراتمان در جهت بیان و اثبات شیعه بودنمان است؟

مگر نه اینکه شیعه یعنی اشاعه دهنده ی سنت امام معصوم(ع)؟

مگر نه اینکه از مهمترین و بارزترین سنتهای معصومین(ع) خدمت به دیگران و دستگیری از نیازمندان بود؟

مگر نه اینکه شیعه بودن مقدماتی دارد؟

از معرفت امام به ارادت و محبت به امام و آنگاه به شیعه امام بودن می رسیم.

آیا این مناسبتهای مذهبی- اعم از شهادت و ولادت معصومین(س)- بهترین فرصت برای اثبات ادعای شیعه ی حقیقی بودنمان نیست؟

به پایان آمد این دفتر   حکایت همچنان باقیست

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم            

                                                   جهان را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

إهدنا الصراط المستقیم

 الحمدلله ربّ العالمین

والسلام علی من اتّبع الهدی