بسم الله الر حمان الرحیم

سلام

آن سلامی که به « سین» نقش سلامت دارد.
«لام» آن لطف و لطافت دارد.
« الفش»، الفت بی پایان است.
«میم» آن، عطر محبت دارد.

این وبلاگ در روز یازدهم مرداد1392 مصادف باماه مبارک رمضان ایجاد شد و همان روز هم مانند وبلاگهای دیگر از طرف مدیریت محترم سایت پرشین بلاگ-جناب آقای بوترابی- متن خوش آمدگوییِ پیوستن به جمع وبلاگ نویسان و رهنمودهایی جهت استفاده از خدمات این محیط وبلاگ نویسی به این وبلاگ ارسال شد.

ولی تا دوماه بعد فرصت نوشتن مطلب در این وبلاگ مهیا نشد.

تا روز دوازدهم مهر92 که به رحمت و فضل خدای رحمان رحیم، اولین مطلب این وبلاگ نوشته شد.

و امروز 9تیر1394 این وبلاگ،هزار روزه شد.

البته روز 30اسفند سال91 که سال کبیسه بود، هم محاسبه شد!

اما حالا در هزارمین روز ایجاد این وبلاگ، که114مطلب نوشته شده و بویژه نوشتارهای آغازین این وبلاگ را مرور می کنم، سوالات بسیاری ذهنم را مشغول و درگیر خود کرده است.

در دومین نوشتار این وبلاگ با عنوان« حق طلبی و ادای تکلیف» چنین گفته بودم:

« پیشه ام آموزگاری است و به لطف حق و یزدان آموزش چهره ی حقیقی و راستین دین حق.

بله دبیر دین وزندگی در یکی از دبیرستانهای پایتخت هستم و دغدغه ام زدودن

آلایشهای دروغین از دین حق. به سبب همین دغدغه بود که در رشته های گوناگون

دانشگاهی فقط به تحصیل دررشته« الهیات و معارف اسلامی- علوم قرآن وحدیث»

پرداختم تا ابتدا به کشف و شناخت حقیقت دینی که به آن معتقدم، نائل شوم و سپس جهت شناساندن آن حقایق به نسل امروز،شغلهای دیگر غیر از آموزگاری را رها کردم و حتی در حرفه ی آموزگاری نه سراغ تدریس درسی غیر از دین وزندگی رفتم و نه سمتهایی غیر از آموزگاری مانند: مدیریت ومعاونت آموزشی دبیرستان و مسئولیت دارالقرآن را پذیرفتم و به سبب همین دغدغه بود که علاوه بر تدریس دنبال راههای دیگری برای ادای تکلیفم بودم و این بود که این وبلاگ را سرانجام بعد از چند سال که طرح و موضوع آن را در سر می پروراندم ساختم.»

و حالا پرسش اساسی ذهنم این است:

چقدر در ادای این تکلیف- آموزش چهره ی حقیقی و راستین دین حق و زدودن آلایشهای دروغین از آن- موفق بوده ام؟

و پرسشهای بی پاسخ بسیار دیگری نظیر اینکه:

چقدر توانسته ام به هدفم از ساخت این وبلاگ نزدیک شوم؟

چقدر مطالب این وبلاگ، سازنده، تاثیر گذار و راهگشا بوده است؟

چند نفر با خواندن مطالب این وبلاگ، نگاهشان به اسلام و قرآن مثبت شده یا نگاه مثبتشان تقویت شده است؟

چقدر از مطالبم راهنما و مرجع درستی بوده است ؟

آیا به وظیفه ام در قبال قرآن و تلاش در رفع مهجوریت آن درست عمل کرده ام؟

چقدر در انجام وظیفه ام جهت احیای مفاهیم حقیقی اسلام و قرآن و احیای اسلام ناب محمدی موفق بوده ام؟

چقدر از تلاشم مرضی رضای خداوند باریتعالی بوده است؟

و بیش و پیش از پرسشهای فوق نگرانی هایی دارم از قبیل اینکه:

آیا خدای نکرده مطالبم سبب سرگشتگی یا گمگشتگی کسی از اسلام راستین شده است؟

آیا ممکن است شخص یا اشخاصی از خواندن این مطالب و خدای نکرده سوءبرداشت از آنها دچار اشتباه و انحراف شده باشند؟

آیا احتمال دارد این مطالب دستاویز و توجیهی برای بعضی ها در ترک و عدم تقید و تعهد به واجبات دینی شده باشد؟

راستی ملاک و معیار موفقیت توفیق یا عدم توفیق نویسنده ی یک وبلاگ در نیل به هدفش از ایجاد آن و جذب مخاطب چیست؟

تعداد بازدید از وبلاگ چه روزانه و چه آمار کلی؟

محتوای مطالب؟

تعداد مطالب؟

تنوع مطالب؟

طولانی یا کوتاه بودن مطالب؟

تعداد نظرات خوانندگان در ذیل مطالب؟

تعداد لینکهای وبلاگ؟

یا...؟

نمی دانم پاسخ این پرسشها را نمی دانم. اما یک موضوع را نیک می دانم:

و آن اینکه لازم است آنچه در نوشتارهای آغازین این وبلاگ گفته ام اکنون پس از هزار روز باز هم تکرار می کنم که:

« از آنجا که در همه ی امور مربوط به این وبلاگ ازجمله: طرح اوّلیه، نام کاربری، شناسه،

محور کار، موضوع، اولین نوشته های آن و... در تمام لحظات تا همین ابتدای کار، غریق توجه و تفضّل همیشگی خداوند خلّاق و منّان بودم، امیددارم که تا انتها نیز لطف و عنایت

نامتناهی او همراه همیشگی ام باشد.وبا این امید بر او تکیه میکنم. زیرا باور قلبی دارم به این کلام زیبایش که فرمود:

«وَ ما لَنا أَلّا نَتَوَکَّلَ عَلَی اللهِ وَ قَد هَدینا سُبُلَنا....وَعَلَی اللهِ فَلیَتَوَکَّلِ المُتَوَکِّلونَ»

                                                                                  سوره ابراهیم/آیه12

« چرا ما نسازیم تکیه بر او                              که او برده ما را به راهی نکو

......................................                                ..........................................

هر آن کس بود مومن بر خدا                            بر او تکیه سازد نگردد جدا »

پس اینک با آن که میدانم کافی نیست ولی چون ضروری است، میگویم:

« پروردگارا، بارالها به عدد تمام آفریده هایت از ابتدای آفرینش تاکنون تو را سپاس»

و از صمیم قلب از آن سرچشمه ی مهر و رحمت درخواست میکنم:

«...رَبِّ أَوزِعنی أَن أَشکُرَ نِعمَتَکَ الَّتی أَنعَمتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ و أن اعمل صالحا ترضیه و ...»

سوره نمل/آیه19 و سوره احقاف/آیه15

« که پروردگارا مرا کن فکور                                که باشم به نعمات خاصت شکور

بدانچه تو بی هیچ چون و چرا                            بدادی من و والدین مرا

کنم کار نیکو که سازی پسند                             بدانجا مرا بر، که نیکان رسند»

و  این آیه ی قرآن را که سخن حضرت شعیب (علیه السّلام) است،را از ژرفای وجودم تلاوت میکنم:

«...وَ ماأُریدُ إلّا الإصلاح مَااستَطَعتُ وَما توفیقی إلّا بِاللّهِ عَلَیه تَوَکّلتُ وَ إِلَیهِ أُنیبُ»

                                                                                          سوره هود/آیه88

«... مرا نیست نیت جز اصلاح کار                    که توفیق من هست با پروردگار

    به یزدان خود تکیه ها کرده ام                     فقط سوی او روی آورده ام »

                                                                

 در این راه که با نام « آغازی بی پایان» و با یاری خداوند هنرمند هنرآفرین شروع شد، به همیاری همراهان نو اندیش وحق نگر در نقد یا تأیید ویا تکمیل این نوشتار چنین امید دارم:

« با صبا افتان و خیزان می روم تا کوی دوست

                                                        وز رفیقان ره استمداد همّت می کنم»

 سخن پایانی:

دعای نویسنده ی متعهد-سیدمهدی شجاعی-است:

« خدایا در مظلومیت دین تو این بس که اغلب مدافعانش یا جاهلان متعصبند یا عالمان ریاکار یا منفعت جویان غدّار.

و چه کم اند در این میانه آنان که دین را برای تو می خواهند نه برای خود.

دینت را آن چنان که هست به ما بیاموز و به ما بیاموز که خود را خادم دینت بدانیم و نه دینت را خادم خود.»

 دعای پایانی:

« ربّنا تقبّل منّا إنّک أنت السمیع العلیم» سوره بقره/آیه127

« که پروردگارا ز ما ناگزیر                          عمل گرچه اندک بود میپذیر

نیوشنده ی هر نیایش توئی                      خود آگاه از هر ستایش توئی»

« خدایا چنان کن سرانجام کار            تو خشنود باشی و ما رستگار»

شعر پایانی:

با جور و جمود و جهل باید جنگید      تا پاک شود جهان از این هر سه پلید
یا ریشه هر سه بباید خشکاند         یا سرخ به خون خویش باید غلتید


                                                                               الحمدلله ربّ العالمین

تا سلامی دیگر والسلام