بسم الله الرحمن الرحیم

سلام بر منتظران حقیقی امام زمان(عج)

میگویند روزی رسول اکرم (ص) در حال عبور از مسیری بودند، به پشت سر خود که نگاه کردند، سلمان پارسی را دیدند.رسول اکرم(ص) از ایشان پرسیدند که از چه زمانی دنبال ایشان حرکت میکنند و سلمان پاسخ داده بود که از همان ابتدای خروج شما از منزل.

رسول خدا(ص) وقتی به زمین خاکی نگریستند، فقط جای پای خودشان را دیدند. از سلمان در این مورد سوال کردند.

پاسخ سلمان پارسی - که از مفاخر ما ایرانیان هستند- بسیار زیبا و تأمّل برانگیز بود:

« خواستم پایم را دقیقا جای پای شما بگذارم»

این ماجرا را 27سال پیش در مراسم عزاداری یک شهید شنیدم. از آن موقع بارها به این جمله فکر کردم و به کرّات در سخنرانیها و کلاسهای قرآن پژوهی این ماجرا را نقل کردم.

 امّا این که چرا این موضوع را در اینجا نقل می کنم، مربوط به نیمه ی شعبان و رفتارهای تکراری، کلیشه ای و بیفایده و غیرحکیمانه ی ما در این روز و بطور کلی تمام مناسبتهای شاد یا عزای مذهبی است.

سلمان پارسی- که رسول خدا(ص) فرمودند:سلمان منّا أهل البیت- قصد دارد همان مسیر حضرت محمد(ص) را بپیماید. برای همین حتی در راه رفتن پشت سر ایشان تلاش میکند در همان مسیری حرکت کند که جای گامهای ایشان است. از لحاظ ظاهری این کار، امری است مشکل. که نیاز به دقت و توجه و تمرکز دارد. همین دقت و توجه را در پیمودن مسیر هدایت و کمال نیز باید داشت.

حال سوال اینجاست.

آیا ما هم قدمهایمان را در مسیر حرکت پیشوا و الگوی زمان خود، امام عصر(عج) گذاشته ایم؟

آیا تا به حال از خود پرسیده ایم:

چرا در روز تولد ایشان چنین مراسمی میگیریم؟ هدفمان چیست؟ خوشحال کردن امام زمان(عج) یا شادی خودمان؟

آیا پخش شربت و شیرینی، برپایی مراسم مداحی ودست زدن و ... تمام آن چیزی است که ایشان از ما انتظار دارند و با این کار به وظیفه ی خود به عنوان منتظران ایشان عمل کرده ایم؟

نگارنده مخالف برگزاری این مراسم نیست که خود علاقمند به شرکت در این مراسم است و یا بصورت میهمان و یا سخنران در این برنامه ها حضور داشته است. حتی روزهایی که در دوران کودکی از چند روز مانده به نیمه شعبان کوچه ها را تزئین و کاغذکشی می کردند، از زیباترین و ماندگارترین خاطرات دوران کودکیش است.

اما بحث اینجاست:

در این مراسم و جشنها چقدر انتظار آن حضرت از ما برآورده شده است؟

مگر در سوره ی زیبای الرحمان که بدلیل بیان جلوه های زیبای نعمات خداوند و زیبایی آیات آن به عروس قرآن مشهور شده- و متأسفانه ما این عروس قرآن را در مراسم ترحیم اموات و مردگان میخوانیم-خداوند نفرموده است:

«یسئله من فی السّموات و الأرض کلّ یوم هو فی شأن»  سوره الرحمن/آیه29

« هرآن که بود درزمین و آسمان                           بجوید نیاز ازخدا هر زمان

خدائی که هرلحظه کاری جدید                            بدان قدرت خویش سازد پدید»

یا در آیاتی دیگر در از خلاقیت خود سخن نفرموده؟

«إنّ ربّک هو الخلّاق العلیم»                                       سوره حجر/ آیه86

« همانا که آفریینده ی تو ای سلیم                         بود آفرییننده ای بس علیم»

«.... بلی و هو الخلّاق العلیم»                           سوره یس/آیه81

« همانا که او هست قادر به کار                            که خلّاق داناست پروردگار»

 پس چرا ما بندگان خدا که پروردگارمان هنگام خلقتمان از صفات خود در فطرت ما به ودیعه نهاده این خلاقیت را شکوفا نمی کنیم؟ و چرا برخلاف آیه ی قرآن روزهایمان یکسان است و هر روزپدیدآورنده ی اثری نو و بدیع نیستیم؟

مگر امام علی (ع) نفرموده است:

« من ساوی یوماه فهو مغبون»

کسی که دو روزش مساوی باشد، زیانکار است

پس ما که همه ی نیمه شعبانهایمان مانند سال قبل و گاهی دریغ ازپارسال است،چقدر زیان کرده و زیان زده ایم؟ به خود،به دیگران و مهمتر از همه به امام زمانمان.

پیامک های تکراری و کلیشه ای و بعضا خلاف عقل و شرع برای هم میفرستیم.

تفاوت جشنهایمان هم فقط در سخنران و مداح است. وگرنه ماهیت این جشنها یکسان است.

صدا و سیما جنبش پیامکی ارسال عبارت« یا أباصالح الهمدی» به راه می اندازد.کاری بسیار بیهوده و بیفایده و تهی از حکمت و منطق.

دعای فرج را می خوانیم و از حقیقت آن بی خبریم.

و بسیاری حقایق تلخ دیگر که این مقال را مجال ذکر آنها نیست

زیرا به قول شاعر شیرین سخن سعدی شیرازی:

در خانه اگر کس است                                    یک حرف بس است

و تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.

آیا شده است به نیت شاد کردن حضرت مهدی(عج) هزینه ی این جشنها را صرف امور خیریه ای ضروری تر از این جشنها، مانند: هزینه ی درمان بیمار یا تحصیل نیازمندی یا..کنیم؟

آیا پیش آمده است در این روز شناخت وظیفه ی خود نسبت به صاحب الزمان(عج) را در اولویت قرار دهیم؟

به راستی آیا می دانیم انتظار امام زمان(عج) از ما چیست؟

بیائیم خود را از این امور فرعی تکراری و تقلیدی و کلیشه ای رها کرده و با خلاقیت و نوآفرینی، اصل و حقیقت مفهوم انتظار را دریابیم و آن را در جامعه نشر دهیم.

در این مورد بیشتر سخن بایدگفت.

اللهم أنعمت فزد

                                                                       والسلام علی من اتّبع الهدی