بسم الله الرحمان الرحیم

سلام به حقیقت و راستی که پیامبر خدا زرتشت(ع) فرمود:

تنها یک راه است آن هم راستی است

ز حق توفیق خدمت خواستم        

                              دل گفت پنهانی   

                                     کدام خدمت از این بهتر 

                                                 که خلقی را بخندانی

سلام

این روزها که فکرم مشغول موضوع شادی و شادی آفرینی است پرسشهای بی پاسخ  بسیاری در ذهنم عرصه ی مناسب برای جولان یافته اند.

پرسشهایی نظیر اینکه:

چرا در درسهای حوزه های علمیه و کلاسهای دینى و قرآن مدرسه و درسهای معارف و اخلاق و تاریخ اسلام دانشگاهها و در جلسات اخلاق و خودسازی مساجد،خانه های فرهنگ، فرهنگسراها،و بطور کلی مراکز و کانونهای تربیتی و فرهنگی و مراکز آموزش قرآن و نهج البلاغه و... به ما نگفتند:

در قرآن به ما امر شده که بهره های خودمان از دنیا را فراموش نکنیم؟

«...ولاتنس نصیبک من الدنیا...»               سوره قصص/آیه77

چرا نگفتند:

خداوند به حضرت محمد(ص)امر می کند که اعتراض و توبیخ کند به کسانی که زینتهای دنیوی را بر خود و دیگران حرام می کنند؟

«قل من حرّم زینة الله الّتی أخرج لعباده والطیّبات من الرزق...»

                                                                                 سوره اعراف/آیه32

«هر آن زینتی را که یزدان گزید                       بفرموده از بهر مردم پدید

بگو تا چه کس کرده آن را حرام                       همین گونه پاکیزه رزق و طعام

بگو تا که نعمات فاش و نهان                          بود بهره ی مؤمنان جهان»

چرا نگفتند که:

در قرآن، خداوند ما را از تعیین حلال و حرام براساس سلیقه شخصی خود، نهی کرده و این کار را دروغ و افتراء به خداوند ذکر کرده و به ما هشدار میدهد؟

« و لاتقولوا لما تصف ألسنتکم الکذب هذا حلال و هذا حرام لتفتروا علی الله الکذب إنّ الّذین یفترون علی الله الکذب لا یفلحون»     سوره نحل/آیه116

« دروغین مگوئید کز ذوالجلال                    چه گشته حرامم و چه گشته حلال

 که هرکس بر ایزد زند افترا                         سعادت نبیند به هر دو سرا»

چرا نگفتند:

 قرآن به ما دستور می دهد لذتها و پاکیهایی که خداوند بر ما حلال کرده است را بر خود حرام نکنیم؟

 « یاأیّها الذین آمنوا لا تحرّموا طیّبات ما أحل ّ الله لکم و لاتعتدوا إنّ الله لایحبّ المعتدین»                                                                سوره مائده/آیه87

 « الا مؤمنان بهره هائی که حال                    بُوَد پاک و ایزد نموده حلال

 مگوئید هرگز که باشد حرام                         مجوئید دوری، بگیرید کام

 مورزید وسواس از حدّ فزون                          که گردید از لطف ایزد برون

خدا بر کسی کو ز حد بگذرد                        ندارد نگاهی که مهر آورد»  

چرا نگفتند و نیاموختند که:

بنابر هدایت قرآن، ما مأمور شده ایم که بر خدا و رسولش(ص)تقدم نداشته باشیم؟

پس نباید آنچه ایشان بر ما منع و حرام نکرده اند بر خود و دیگران تحریم کنیم:

« یا أیّها الّذین آمنوا لاتقدّموا بین یدی الله و رسوله و اتّقوا الله إنّ الله سمیع علیم»                                                            سوره حجرات/آیه1

« الا مؤمنان! هیچگه از خدا                        مگیرید پیشی و از مصطفی

به انجام کاری یازید دست                          چو فرمان ربّ و نبی نامدست

خداترس باشید،چون کردگار                       نیوشا و داناست بر حرف و کار»

چرا این آیه قرآن را به عنوان شعار هفته به ما یاد ندادند تا بیاموزیم که خنداندن و شادی آفرینی سنّتی الهی است:

« و أنّه هو أضحک و أبکی»« خدائی که از اوست شادی و غم» سوره نجم/آیه43

ملاحظه می کنید که اوّل خنداندن ذکر شده است.

چرا نگفتند:

محدوده ی حلالهای دینی بسیار گسترده تر از محدوده ی حرامهاست.

تا آنجا که وقتی در قرآن، رسول الله(صلّی الله علیه و آله) ازطرف خداوند حرامها را می خواهند مشخص و ذکر کنند با جمله إنّما حرّم ربّی آغاز می کنند.

انّما ادات حصر است و دلالت بر منحصربودن دارد. 

چرا نگفتند:

تعداد امرهای قرآن چند برابر نهی ها و بشارتها چندبرابر  انذار و هشدار است؟

چرا نگفتند که

:

 

 

 

 

 

 

در قرآن تعداد تکرار کلمه دنیا و آخرت یکسان و هردو به تعداد115بار است؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چرا نگفتند که:

 

 

 

 

در قرآن-این آسمانی ترین سرمشق زندگی- خداوند علاوه بر امر کردن به کسب زیبائیهای معنوی و اخروی،ما را از نادیده گرفتن بهره های دنیوی نهی میکند:

 

« و ابتغ فی ما آتاک الله الدّار الآخرة ولا تنس نصیبک من الدنیا....»

                                                                                     سوره قصص/آیه77

« به مال خدا آخرت را بخر                     ولی بهره ای هم به دنیا ببر»

 

و چرا در این رابطه این سخن گرانبها و گهربار حضرت محمد(صلی الله علیه و آله) را نقل نکردند که:

 

 

 

 

 

 

« لا معاد لمن لا معاش له»« کسی که عیش دنیا را ندارد، آخرت هم ندارد.»

 

 

 

 

 

 

 

و  چرا این حدیث رسول الله(صلّی الله علیه و آله) را برایمان ذکر نکردند که:

 

«ألهوا و ألعبوا إنّی أکره أن یری فی دینکم غلظه»

« تفریح و بازی کنید. من کراهت دارم در دین شما خشونت و سختگیری دیده شود.»

 

چرا نگفتند که

:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

حضرت محمد(ص) و امام علی(ع) از شوخ طبع ترین مردم زمان خود بودند؟

 

 

 

 

 

 

 

چرا نگفتند:

 

 

 

یکی از دلایلی که غاصبین ولایت برحق امام علی(ع) برای عدم صلاحیت ایشان آوردند، این بود:علی(ع) مردی شوخ طبع است.مردم اوامر او را جدی نمی گیرند

!!

چرا برای ما از شوخیهای حضرت محمد رسول الله(ص) هیچ موردی را بازگو نکردند؟

چرا ماجرای شوخی بین حضرت محمد(ص)و امام علی(ع)را برایمان تعریف نکردند؟

چرا این سفارش امام علی(علیه السلام) را برایمان بازگو نکردند که:

اوقات شبانه روز را به چهار قسمت تقسیم کرده و یک قسمت را اختصاص به خود دهیم؟

چرا به ما نگفتند که:

شادی و شادی آفرینی از سنّتها و سفارشهای پیشوایان معصوم(ع)است؟

چرا به ما نگفتند :

خداوند شادزیستن و شادی طلب بودن را در فطرت ما به ودیعه نهاده است؟

هیچیک از اینها را به ما نگفتند و نیاموختند.

ای کاش می آموختند و می گفتند و در عمل هم نشان می دادند.

تا اکنون این همه حسرت های مانده بر دل از عقده های نهفته و تخلیه نشده از شادی هایی که باید می کردیم و از ترس و از روی اجبار در دل خفه کردیم نداشته باشیم.

تا اکنون دردمندانه افسوس از مشاهده و سوختن و ساختن در قبال این باصطلاح دین گریزی و حتی بدتر از آن دین ستیزی نسل امروز نداشته باشیم.

تا اکنون ما نسلی نباشیم که بدون کودکی و نوجوانی کردن بزرگ شده باشیم.

تا اکنون نسلی نداشته باشیم افسرده ،دلمرده و بی انگیزه.

تا اکنون جامعه ای بی روح با مردمی که بیشتر گذران زندگی و روزمرّگی می کنند تا زندگی کردن.

تا اکنون....

بگذاریم و بگذریم و به فرموده ی مولانا:

شرح این هجران و این خون جگر          این زمان بگذار تا وقت دگر

نمی گویم تمام تقصیرها به گردن آنهاست.

نمی گویم ریشه و علت تمام معضلات امروز جامعه ی ما و بویژه جوانان امروزی در محروم کردن نسل ما و نسل امروز از خنده و تفریح و شادی است.

امّا نمی توانم نقش نسل پیشین و حتی نسل خودمان را در شرایط منفی جامعه فعلی انکار کنم.

اما اینک چه باید کرد؟

به ما نیاموختند ولی باید بیاموزیم و به دیگران هم آموزش دهیم.

این وظیفه و مسئولیت ماست و باید تمام آن موارد را ما به نسل امروز بگوئیم و بیاموزیم.

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

                                   فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

اما چه بیاموزیم و چگونه بیاموزیم؟

پاسخ شما به این پرسش چیست؟ با پاسخهای خردورزانه و آموزنده تان در مطالب بعدی هم همراه باشید.

با جور و جمود و جهل باید جنگید      تا پاک شود جهان از این هر سه پلید
یا ریشه هر سه بباید خشکاند         یا سرخ به خون خویش باید غلتید

 این قصه سر دراز دارد.

به پایان آمد این دفتر              حکایت هم چنان باقی است

 

خدایا چنان کن سرانجام کار                          تو خشنود باشی و ما رستگار

الحمدلله ربّ العالمین

تا درودی دیگر بدرود