بسم الله الرحمن الرحیم

سلامی دوباره  که سلام نشانه سلم وسلامت و تسلیم است

در مطلب آغازین این نوشتار از نامم گفتم و حال ادامه ی آنچه بهتر است در مورد نگارنده بدانید:

نامم خدیجه است و شهرتم حق طلب. و شیفته حق طلبی و کشف حقیقتم به تأسّی از  آن بزرگ مرد حق طلب وحقیقت پژوه ایرانی که نامش روزبه بود وبه

سلمان فارسی شهره شد و شاید به سبب همین پژوهندگی ، خستگی ناپذیری و

پشتکارش در نیل به حقیقت و وصل به دین حق بود که رسول اکرم(صلّی الله علیه و آله) درموردش فرمود:

«سلمان منّا أهل البیت»

و البته نمیدانم چرا ما ایرانیان پارسی زبان نمی گوییم سلمان پارسی.

 پیشه ام آموزگاری است و به لطف حق و یزدان آموزش چهره ی حقیقی و راستین دین حق.

بله دبیر دین وزندگی در یکی از دبیرستانهای پایتخت هستم و دغدغه ام زدودن

آلایشهای دروغین از دین حق. به سبب همین دغدغه بود که در رشته های گوناگون

دانشگاهی فقط به تحصیل دررشته« الهیات و معارف اسلامی- علوم قرآن وحدیث»

پرداختم تا ابتدا به کشف و شناخت حقیقت دینی که به آن معتقدم، نائل شوم و سپس

جهت شناساندن آن حقایق به نسل امروز،شغلهای دیگر غیر از آموزگاری را رها کردم و

حتی در حرفه ی آموزگاری نه سراغ تدریس درسی غیر از دین وزندگی رفتم و نه سمتهایی غیر از آموزگاری مانند: مدیریت ومعاونت آموزشی دبیرستان و مسئولیت دارالقرآن را نپذیرفتم و به سبب همین دغدغه بود که علاوه بر تدریس دنبال راههای دیگری برای ادای تکلیفم بودم و این بود که این وبلاگ را سرانجام بعد از چند سال که طرح و موضوع آن را در سر می پروراندم ساختم.

حالا با آن که میدانم کافی نیست ولی چون ضروری است، میگویم:

« پروردگارا، بارالها به عدد تمام آفریده هایت از ابتدای آفرینش تاکنون تو را سپاس»

و از صمیم قلب از آن سرچشمه ی مهر و رحمت درخواست میکنم:

«...رَبِّ أَوزِعنی أَن أَشکُرَ نِعمَتَکَ الَّتی أَنعَمتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ...»

« که پروردگارا مرا کن فکور                             که باشم به نعمات خاصت شکور

بدانچه تو بی هیچ چون و چرا                            بدادی من و والدین مرا»

سوره نمل/آیه18 و سوره احقاف/آیه15

و  این آیه ی قرآن را که سخن حضرت شعیب (علیه السّلام) است،را از ژرفای وجودم تلاوت میکنم:

«...وَ ماأُریدُ إلّا الإصلاح مَااستَطَعتُ وَما توفیقی إلّا بِاللّهِ عَلَیه تَوَکّلتُ وَ إِلَیهِ أُنیبُ»

«... مرا نیست نیت جز اصلاح کار                    که توفیق من هست با پروردگار

    به یزدان خود تکیه ها کرده ام                     فقط سوی او روی آورده ام »

                                                                           سوره هود/آیه88

سخن را با کلام خدا آغاز کردم و با کلام خدا به پایان بردم چرا که کلام خداوند همواره بهترین است چه در آغاز کلام و چه در پایان آن.

تا درودی دیگر بدرود