بسم الله الرحمان الرحیم

سلام

اول ماه رجب هم اولین روز از ماه خداست. هم سالروز ولادت امام محمد باقر(ع) است و هم اینکه با پنج شنبه مصادف شده است-که شب آن یعنی« شب جمعه» را، شب رحمت و مغفرت و استجابت دعاو... می دانیم-و هم شب آن،

لیله الرغائب است که به اشتباه به شب آرزوها معنا می کنیم.

بااین همه تداخل مناسبت چه کنیم؟!!!

« به اعمال و دعاهای مخصوص اول ماه رجب بپردازیم؟

پیامک تبریک اول ماه رجب را به دوستان ارسال نمائیم و اینگونه به آنها نشان دهیم دوستشان داریم؟

جشنهای زادروز ولادت امام باقر(ع) را برگزارکنیم؟!!

نماز امام باقر(ع) را که در مفاتیح الجنان آمده بخوانیم؟

یا خود را برای لیله الرغائب و بیان دعاها و حاجاتمان آماده کنیم؟

یا به اعمال عبادی و نماز و ذکرهای شب جمعه مشغول شویم؟

یا نماز دوازده رکعتی لیله الرغائب را بخوانیم؟در خانه یا مسجد بخوانیم؟

یا....

بالاخره چه کنیم؟

آیا میتوانیم همه ی اینها را انجام دهیم و عبادتی را از قلم نیندازیم؟

چگونه برنامه ریزی کنیم که توفیق انجام حتی یکی از این عبادتها را از دست ندهیم؟

و....»

باور می کنید این سوالات دغدغه ی فکری بعضی افراد در آن روز است.

حال اندکی تأمّل در این سوالات کنیم:

کدام یک از این کارها در عصر حاضر ضروری است؟

کدام یک بر دیگر اعمال اولویت دارد؟

بین اینها و موارد دیگر اهم کدام است و مهم کدام؟

اصلا میتوان هیچ یک از این مستحبّات را انجام نداد و  به واجبات اکتفاء کرد؟

به نظر شما جهت انجام یک عمل مناسبتی در این روز، اولویت با چیست؟

شاید بهترین کار مناسبتی در این روز، اهداء هدیه ای به  امام باقر(ع) باشد.

اما چه هدیه ای؟

صلوات فرستادن برای ایشان؟ و ارسال پیامکهای زنجیره ای؟ رویه ای که در این سالهای اخیر رایج شده و ما را سرگرم کرده است.

اگر کسی بگوید:« سخنی از ایشان نقل کنید تا ایشان را بهتر بشناسم»چه می گوئیم؟

اصلا حدیثی بلد هستیم؟

آیا اینقدر ایشان را می شناسیم که بتوانیم سخنی از ایشان نقل کنیم؟

پیشنهاد:

صفت باقر بودن را از ایشان بیاموزیم و با الگوپذیری از ایشان«باقر» باشیم.

دقت کنید باقر نه عالم.شکافنده باشیم نه فقط داننده.

از سطح به عمق بشکافیم.

بیائیم لااقلّ در روز ولادتشان، باقر در سخنان ایشان شویم.حتی فقط یک سخن.

به عنوان نمونه:

با تعمق در این سخن حرکت آفرین و زندگی سازشان، عمل به آن را به این الگوی پژوهندگی هدیه کنیم.

کونوا لنا زینا و لاتکونوا لنا شینا

باعث زینت ما باشید و سبب آبرو ریزی ما نشوید

آیا می توانیم به این سخن ایشان(ع) عمل کنیم؟ چگونه؟

آیا می توانیم به گونه ای در جامعه ظهور و حضور داشته باشیم که دیگران از طریق ما، سیمای حقیقی ائمه ی معصوم(ع) را بشناسند؟ 

آیا می توانیم الگوی صحیحی جهت معرفی رسول اکرم(ص) و اهل بیتش(ع) باشیم؟چگونه؟

چگونه میتوانیم ما جلوه ای هرچند کوچک از خصایل ائمه اطهار(ع) بویژه ایشان(ع) باشیم؟

آیا میتوانید مصداق و مثالهایی برای آن ذکر کنید؟

منتظر پاسخهای مفید و درس آموزتان برای خودم و دیگران هستم.

من الله التوفیق و علیه التکلان

الحمدلله ربّ العالمین

تا سلامی دیگر والسلام