بسم الله الرحمان الرحیم

سلام. سلام بر ماه شعبان و ائمه ی مولود(ع) در این ماه.

بسیاری از ما از دوران کودکی ماه شعبان را دوست داشته و داریم.

ماه شعبان برای ما یادآور تولدها وشادی و سرور و...است.

بخشی از خاطرات دوران کودکی مربوط به اوقاتی است که با ذوق و شعفی وصف ناپذیر در تزئین و کاغذکشی کوچه ها به مناسبت نیمه ی شعبان شرکت می کردیم.

آن سالها بخاطر شرایط جنگ و صرفه جوئی در مصرف برق، ریسه بندی نمی کردیم.

علاوه بر این ماه شعبان از چندجهت بین ماههای قمری رکورد دار است.

پر میلادترین ماه قمری است.

ولادت سه امام(ع)- امام حسین و امام سجاد و حضرت مهدی(علیهم السلام)- و دو برادر و فرزند امام-حضرت ابالفضل و علی اکبر(علیهما السلام) را دارد.

تمام این ولادتها و مناسبتهای فرخنده و فرحبخش دنبال هم و در نیمه  اول این ماه است.

به علاوه شهادت هیچ یک از ائمه ی اطهار(ع) در این ماه ثبت نشده است.

در ماه رجب هم تولد سه امام همام(ع)- امام علی، امام باقر و امام هادی(ع)- را در کنار شهادت دو تن از ائمه ی اطهار(ع)- امام کاظم و امام هادی(ع)-داریم.

برطبق تقویم این ماه و ماه ربیع الثانی تنها ماههایی هستند که شهادت هیچ امام و معصومی در آن ثبت نشده است.

امّا چند سوال:

آیا در حین جشن و سرور و پخش شربت و شیرینی و شکلات به فکر هدیه تولد مناسب برای آن ائمه(ع) هستیم؟

اصلا آیا الزامی به تقدیم هدیه به ایشان داریم؟

مگر اینان حق به گردن ما ندارند؟

مگر نباید به طریقی هرچند بسیار اندک، حق ایشان و دِین خود به اینان را ادا کنیم؟

اگر از ما بپرسند:

این جشن و سرور و کف زدن و...برای شادی خود شماست. جهت شاد کردن ائمه ی اطهار(ع) چه کرده اید؟چه پاسخی میدهیم؟

اگر بگویند:

شما رسم دارید همیشه در جشنهای تولد،صاحب تولد را با هدیه ای شاد کنید، این ائمه(ع) را با چه هدیه ای شاد میکنید، چه پاسخی داریم؟

 اگر در این مراسم و جشنهائی که برگزار می کنیم، کسی وارد شود و بپرسد:

من میخواهم این امامی را که برایش شادی میکنید،بهتر بشناسم. یک سخن یا سیره از ایشان بگوئید که آن را سرمشق خود در زندگی قرار دهم، چه پاسخی میدهیم؟

اصلا گفتار یا رفتاری از ایشان می دانیم و می شناسیم؟

خودمان را فریب ندهیم

بهتر از هرکس میدانیم که:

 این جشنها نه خدمت به ائمه ی اطهار(ع) است نه شریک شدن در شادی امام زمان(عج) و انجام تکلیفمان در حق ایشان.

میدانیم که این ائمه ی همام و بویژه امام زمان(عج) انتظاری فراتر و والاتر از این شادی کردنها از ما دارند.

میدانیم ولی نادیده می گیریم و اهمیت نمی دهیم که این جشن و مراسم شادی و کف زدن و...فقط مقدمه ای است جهت گام نهادن در مسیر انجام تکلیف اصلی در قبال ایشان.

میدانیم ولی کتمان می کنیم وظیفه ای مهم تر و ضروری تر از این جشن گرفتن و پخش شربت و شیرینی داریم.

میدانیم این کارها در روز تولد امام حسین و ائمه ی دیگر(ع) انتظار آنها از ما را برآورده نمی کند.

همه را میدانیم و نادیده می گیریم. و مثل همیشه فکر میکنیم پاک کردن صورت مسئله بهترین راه حلّ مسئله است.و عقل و وجدان را نادیده می گیریم که نهیب میزند:

پاک کردن صورت مسئله آسان ترین و در عین حال بدترین راه حل مسئله است. اصلا راه حل مسئله نیست که حال بتوان عنوان بدترین راه را برآن نهاد.

پاک کردن صورت مسئله توجیه تنبلی و بی مسئولیتی-و حتی با عرض پوزش بی عرضگی و ناتوانی- ماست.

بیائیم قدری عمیق تر بیندیشیم.

بیائیم به فکر چاره باشیم.

بیائیم از حالا در روز ولادت امامان معصوم(ع)، مسیرحق و صحیح انجام تکلیف و ادای حق ایشان را بپیمائیم. ولو در حدّعمل به یک سخن یا سنّت ایشان.

بیائیم در راستای عمل به مقام خلیفه اللهی خود و با پناه بردن و یاری خواستن از خدایی که خود را با ربّ الفلق ستوده است، فالق و شکافنده ی این تکرار و تقلید و کلیشه ها باشیم.

بیائیم نو باشیم و نوگرا و نو اندیش.

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

                                                فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

اما چگونه؟

پاسخ با شما همراه فرهیخته ی فرزانه و خردورز است.

نکردی خدای جهان را سپاس                              نبودی بدین بر دری ره شناس

                                                                               و یزدان پاک را سپاس

                                                                                تا درودی دیگر بدرود