بسم الله الرحمان الرحیم

سلام.

سلام بر سیده زینب(س) و مکتب و مسلک روشن و روشنگرش.

آیا میدانید مفهوم و پیام این بیت چیست؟

کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود       شیعه در تاریخ می پژمرد اگر زینب نبود

چرا سیده زینب(س) در کاخ شام در پاسخ به یزید فرمود:

« مارایت الاّ جمیلا»

پانزدهم رجب-آخرین روز اعتکاف- مصادف با رحلت حضرت زینب(س) است.

و طبق معمول روال کشور ما عزاداری بر ایشان جزء اهم و ضروری ترین امور در این روز و حتی در اثنای اعتکاف در مساجد و بویژه در برنامه های صداوسیماست.

اما آیا عزاداری و گریه بر ایشان جزء ملزومات اعتکاف است؟

آیا مهم ترین وظیفه ما نسبت به حضرت زینب(س)،عزاداری و سوگواری بر ایشان است؟

با نوحه سرائی و گریه بر مصائب حضرت زینب(س) می خواهیم چه چیزی را نشان دهیم یا ثابت کنیم؟

در این سوگواری ها نکته ای از سیره و روش زندگی ایشان می آموزیم؟

آیا میدانیم چرا حضرت زینب(س) در حماسه ی کربلا امام حسین(ع) را همراهی کرد؟

صرفا به این دلیل که هنگام ازدواج با عبدالله بن جعفر(ره) شرط کرده بود هرجا حسین به سفر می رود او هم باید همراهش باشد؟!!!!

چرا این شرط را برای سفرهای امام حسن(ع) نکرد؟

آیا متوجه هستیم با نقل و تکرار این داستان چه توهین و ظلمی به منزلت و جایگاه حضرت زینب(س) می کنیم؟

و شأن و شخصیت ایشان را از یک زن مبارز و آزاده و شجاع در حدّ یک زن احساساتی تنزل می دهیم؟

آیا تا حالا در این ماجرا تفکر و تعمق نکرده ایم؟

قصد انکار یا ردّ ماجرای ازدواج حضرت زینب(س) و شرط ضمن عقدشان را ندارم.و در این مقال هم مجال پرداختن به صحت و سقم این ماجرا نیست. بلکه هدفم این است که قدری عمیق و دقیق تر در روش زندگی ایشان بیندیشیم.

آیا فکر نمی کنید: علت همراهی حضرت زینب(س) با امام حسین(ع) در حماسه ی حسینی صرفا شرط ضمن عقد ایشان مبنی بر همراهیش با برادرش امام حسین(ع) در تمام سفرها و عاطفه ی خواهری نبود؟

اگر چنین بود پس چه پاسخی برای آن خطبه های محکم و مستدل و روشنگرانه ی ایشان در کوفه وشام دارید؟

حضرت زینب(س) امام حسین(ع) را نه به عنوان برادرش بلکه به عنوان امام واجب الإطاعه همراهی می کند.زیرا:

در مکتب نبوی و علوی آموخته است:

باید زنی باشد ظلم ستیز نه ظلم پذیر.

 زنی باشد پویا و نه ایستا.

و زینب(س) انسانی است که راه رهایی از ظلم را مبارزه با ظالم و همراهی با رهبر و امامش که پیشوا و پیشتاز ظلم ستیزی است،می داند.

انسانی است که آموخته است:

هنگامی که چهره ی حقیقی دین و قران، تحریف و تخریب می شود، همراه و همگام امامی باشد که به قصد احیای دین و پیروی از سنت جدش قیام میکند.

زینب(س) انسانی است که وقتی می بیند منکر در نگاه حاکمان و به تبع آن افراد جامعه به معروف تبدیل شده و ضدّارزشها جایگاه ارزشها را غصب کرده اند، سکوت را جایز نداند.و حتی پس از امام شهیدش به امام حاضرش اقتداءکند.

زینب(س) انسانی است که جهت تداوم حرکت امام حسین(ع) چه در برابر حاکمان ظالم و حتی در برابر انسانها و عوام الناس، حقانیت حسین و حسینیان را فریاد می زند.

حضرت زینب(س) از منا تا کربلاءهمراه امام حسین(ع) بود نه به عنوان حس عاطفی خواهر به برادر و شرط ضمن عقدش!!!!.

به قول معلم زنده یاد دکترشریعتی:

« آنان که رفتند کاری حسینی کردند و آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند و گرنه یزیدی اند.»

در سالگرد رحلت حضرت زینب(س):

باور کنیم و بپذیریم که:

الگوپذیری و پیروی ازسنت ایشان، ضروری و مهمتر و از عزاداری و گریه بر مصیبتهایشان است .

رسول اکرم(ص) خطاب به امام علی(ع) فرمود:

« یا علی،أنت و أنا ابوا هذه الأمه» « ای علی، من و تو پدران این امت هستیم.»

او زینب: زین + أب بود.یعنی: زینت پدر بود.

آیا ما زینت پدران امت اسلام هستیم؟

بیائیم زینبی باشیم.

همچون ایشان زینت پدران امت اسلامی باشیم.

مانند ایشان ظلم ستیز باشیم  نه ظلم پذیر و ظالم پرور.

همچون ایشان با جهل و جاهل پروری مبارزه کنیم.

مانند ایشان پویا باشیم در احیای ارزشهای حقیقی اسلامی.

مانند ایشان حق نگر و حقگرا و کوشا در احیا و حفظ حق باشیم. نه مانند مصلحت گرایانی که مصلحت را در عوامفریبی و حتی عوام سواری می دانند.

همچون ایشان....

نقطه چینها را شما تکمیل کنید.

همچنان منتظر نظرات روشنگر و راهگشای شما حق گویان خردورزهستم.

«الحمدلله الّذی هدانا لهذا و ما کنّا لنهتدی لولا أن هدانا الله..»سورهاعراف/آیه43

تا درودی دیگر بدرود