ماه فرحبخش شعبان رسید(2)- آیا امام حسین(ع) را می شناسیم؟

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یاأباعبدالله

سلام ، سلامی که به قول معلم جاوید و زنده یاد - دکتر شریعتی- در هر سخنی آغاز است و در نماز، پایان.

 ما ایرانیان با وجودی که ماه شعبان با ولادت امام حسین(ع) آغاز می شود، ولی این ماه را بیشتر به نام امام زمان(عج) و ماه محرم را به نام امام حسین(علیه السلام) می شناسیم.گرچه شهادت امام سجاد(علیه السلام) هم در این ماه است. و البته تنها به اسم ایشان می شناسیم. نه اینکه امام حسین(علیه السلام) را بشناسیم.

در روز تولد امام حسین(ع) مدام به یکی از برنامه های صبحی دیگر در شبکه آموزش تلویزیون در محرم سال91 فکر می کردم. در آن برنامه سوالی که برای بینندگان مطرح شده بود و به صورت زیرنویس هم نشان میدادند، این بود:

کدام یک از شخصیتهای کربلا را میشناسید؟

مشغول کار بودم و فرصت نکردم گوش کنم و بدانم پاسخ بینندگان چه بود؟

ولی خودم فکر کردم و دیدم ناچارم با نهایت شرمندگی، به عنوان یک بظاهر و فقط در حدّ شعار شیعه ی امام حسین(ع)، یک اعتراف صادقانه بکنم و آن اینکه:

ما اصلا شخصیتهای حماسه آفرین کربلا را نمی شناسیم چه برسد به اینکه بیاییم قیاس کنیم که نسبت به کدامیک از آنها شناخت بیشتری داریم.

و با وجودی که بارها این عبارت در زیارت عاشوراء را تکرارکرده ام که:

« أکرمنی بمعرفتکم و معرفه أولیائکم»

با این حال،حتی سرآمد حماسه آفرینان کربلاء- امام حسین(ع)- را نمی شناسم.چه رسد به بقیه  شخصیتها که حتی نام بسیاری از آ نها را نمیدانم.

واقعا آیا ما شیعیانی که در ماه محرم فقط نقش عزادار حسینی را داریم بی آن که نشانی از شیعه بودن داشته باشیم، میدانیم برای چه کسانی و چرا عزاداری می کنیم؟

دکتر شریعتی، امام حسین(علیه السلام) را با عنوان« وارث آدم» و خسرو گلسرخی- مبارز سیاسی دوران طاغوت- در آخرین جلسه ی بیدادگاه پهلوی از امام حسین(ع) با عنوان

« قهرمان مبارزه برای نجات خلق» یاد کرد. ما به چه عنوانی از ایشان یاد میکنیم؟

مهاتماگاندی -رهبر استقلال هند- راه مبارزه بااستعمارگران انگلیسی را از ایشان آموخت.ومی گوید:

« من زندگی امام حسین(ع) آن شهید بزرگ اسلام را به دقت خوانده ام و توجه کافی به صفحات کربلاء نموده ام.و بر من روشن شده است که اگر هندوستان بخواهد یک کشور پیروز گردد، بایستی از امام حسین(ع) پیروی کند.

 من چیز تازه ای برای مردم هند نیاورده ام فقط نتیجه ای که از مطالعات و تحقیقاتم در مورد تاریخ زندگی قهرمانان کربلاءبدست آورده ام، ارمغان ملت هند است.اگر بخواهیم هند را نجات دهیم، واجب است همان راهی را بپیمائیم که حسین(ع) پیمود.»

همان کسی که دردمندانه ملتش را چنین توصیف می کند:

« درد من تنهائی نیست بلکه مرگ ملتی است که گدائی را قناعت،بی عرضگی را صبر و با تبسمی بر لب این حماقت را حکمت خداوند مینامند.»

آنتوان بارا- اندیشمند مسیحی و ادیب سوری- میگوید:

« اگر حسین از آنِ ما بود، در هر سرزمینی برای او بیرقی برمی افراشتیم و در هر روستائی برای او منبری برپا می کردیم و مردم را با نام حسین(ع) به مسیحیت فرا می خواندیم.»

کیبون،تاریخ نگار انگلیسی:

«شرح صحنه ی حزن آور مرگ حسین(ع) موجب بیداری خون سردترین افراد خواهدشد.»

مسیو هاربین آلمانی:

« اگر در کلمات و گفتار حسین(ع) دقت شود، معلوم خواهد شد که هدف و آرمان حسین(ع) جلوگیری از ستم بود.و این همه قوت قلب و ازخودگذشتگی را در راه مقصود عالی خود خرج کرده است.حتی در آخرین دقایق زندگی طفل شیرخواره ی خود را قربانی حق و حقیقت نمود و با این کار، فلاسفه و بزرگان عالم را متحیر ساخت.»

واشنگتن ایرونیگ، سیاستمدار، نویسنده و شاعر آمریکائی:

« در زیر آفتاب سوزان سرزمین خشک و در روی ریگهای تفتیده ی عراق روح حسین(ع) فناناپذیر است.ای حسین! ای پهلوان! ای نمونه شجاعت و ای شهسوار من!»

 آیا نباید شرمنده و سرافکنده باشیم؟

توصیفات اندیشمندان و صاحبنظران غیرمسلمان از امام حسین(ع) بیش از این موارد بود که ذکرشد.

آنان که عموما غیر مسلمان هستند، امام ما مسلمانان شیعه را زیباتر و بهتر از ما توصیف کرده اند.

در سخنان بالا دقت کنید.

آنان حتی وقتی از عاشوراء می گویند. به اصل و حقیقت ماجرا می پردازند.از تشنه لبی و سربریده ی امام حسین(ع)و گودی قتلگاه سخن نمی گویند.کاملا برخلاف ما که امام حسین(ع) را به تشنه لبی و سر بریده می شناسیم!!!.

آنان امام حسین(ع) ر اچگونه معرفی می کنند و ما چگونه؟!!

اما نمونه ای از توصیف یک مسلمان غیر ایرانی:

لیاقت علی خان نخستین نخست وزیر پاکستان:

« شهادت امام حسین(ع) در عین حزن، نشانه ی فتح نهایی روح واقعی اسلام بود. زیرا تسلیم کامل به اراده الهی به شمار می رفت.این درس به ما می آموزد که مشکلات و خطرها هرچه باشد، ما نباید پروا کنیم و از حق و عدالت منحرف شویم.»

می ترسیم روزی برسد برای معرفی و شناساندن امام حسین(ع) به دیگران، تنها منابع قابل اتکاء، نوشته های اندیشمندان غیرمسلمان باشد و ما با کمال شرمندگی بدلیل عدم شناخت حقیقی ایشان حرف قابلی برای گفتن نداشته باشیم. 

ما که ادّعا و افتخارمی کنیم در کشوری زندگی می کنیم که امّ القرای اسلام است؟!!!

و  چه ادّعای گزافی! که کمترین همخوانی با عملکردمان ندارد.و در حدّشعار باقی مانده است.

بیائیم در روز تولد امام حسین(ع) لااقلّ همین توصیف عالمگیرشان که مسلمان و غیرمسلمان، ایرانی و غیرایرانی آن را به نیکی می ستایند و در این زمینه قلم فرسائی می کنند.یعنی دفاع از حق و حقیقت و مبارزه با ستم را الگوی خویش در زندگی قرار داده و در راستای عمل به حدیث:

« کونوا للمظلوم عونا و للظالم خصما.»« یار ستمدیده و دشمن ستمگر باشید.»

با تأسی به همین خصلتشان یار مظلومترین موهبت الهی- قرآن- باشیم و دربرابر کسانی که ظالمانه مفاهیم حقیقی و زیبائیهای درونی این برترین راهنمای زندگی را تحریف و ارزشهای آن را تخریب می کنند، بایستیم.

بیائیم همانند آن امامی که مسلمان و غیرمسلمان خصلت ظلم ستیزیش را می ستایند، با آنان که از سر جهل یا عناد یا هوای نفس، با بدعتهایی- که در بطن آنها چیزی جز خشونت و بی رحمی یا رکود و رخوت و انفعال یافت نمیشود- ضدارزشها را به ارزش تبدیل کرده و چهره ای مسموم و دروغین از دین و قرآن و -در یک کلام ثقلین- ارائه داده اند، مقاومت کنیم.

بیائیم حقیقت دین رابشناسانیم که با این کار حقیقت قیام و حماسه ی حسینی هم آشکار می شود.

بیائیم با امید و ایمان به خدادر آستانه ی ماه نزول قرآن، این کتاب انسان ساز و زندگی ساز را دریابیم.

«و علی الله فلیتوکّل المؤمنون.»

و السلام علی من اتّبع الهدی

/ 2 نظر / 23 بازدید
سی سیب

خیلی ممنون عالی بود

نجوا

سلام استاد عزیز واااااقعا عالی بود و در عین حال اشاره به واقعیاتی تاسف بار! چقدر بی سعادتی بزرگی است که نوشته های زیبا و پر محتوا و بکر شما خوانده نشود. امیدوارم این سعادت حداقل از این به بعد نصیب من بشود آمین