چرا عکسها و فیلمهای خصوصی دیگران را تکثیر و پخش میکنیم؟

بسم الله الرحمان الرحیم

سلام. سلام بر امام کاظم(ع)- که امروز زادروز خجسته ی ایشان است- و سلام بر شیعیان حقیقی ایشان.

سلام: که هم از اسماء و صفات الهی است و هم قول الهی.یعنی سلامت بخشی.

و اسلام دین سلامت بخشی است با پشتوانه ی تسلیم الله بودن.

آیا ما هم که اسم مسلمانی را داریم، رسم مسلمانی را نیز میدانیم؟

آیا تسلیم اوامر الهی و سلامت بخش به مخلوقات خداوند هستیم؟

در مطلب پیشین،سخن در مورد رویّه ی ناپسند تکثیر و توزیع عکسها و فیلمهای خصوصی دیگران و بویژه افراد مشهور مانند: هنرمندان و ورزشکاران بود.

صحبت در این بود که:

چرا چنین ناهنجاری هایی در کشور ما که حکومتی اسلامی دارد و بیشتر مردمش پیرو کاملترین دین الهی- اسلام- هستند و پشتوانه ی فرهنگ سرزمینش،تمدن چندهزارساله باستانی است، صورت میگیرد؟

هدف این افراد از انجام این رفتار نکوهیده- که متأسفانه بر اثر تکرار زیاد به رویّه ای معمول و شایع تبدیل شده است- چیست؟آیا قصد اصلاح آن شخص قربانی را دارند؟

اگر نه. پس هدف چیست؟ و اگر بله. آیا این روش، راه اصلاح است؟

اصلا آیا صاحبان آن عکس و فیلمها مرتکب گناه یا خطائی شده اند؟

حتی اگر پاسخ مثبت باشد، همه می دانیم که قطعا این رفتارها راه اصلاح نیست. و نتیجه و پیامدش تنها اشاعه ی زشتی در جامعه و ایجاد ناامنی برای همه بویژه افراد مشهور در محافل خصوصی میشود. و این یعنی اشاعه و ترویج منکر.نه نهی از منکر.

هنوز یک ماه از عزاداری بر شهادت امام معصوم و مظلومی که به فرموده ی خودشان هدفشان از قیام، امربه معروف و نهی ازمنکر و احیای سنت جدش رسول الله(ص) بود، نگذشته است.

حتما اشاعه دهندگان و تکثیر کنندگان این فیلم و عکسها بر آن امام همام(ع) عزاداری کرده اند و اشک ریخته اند. اگر آن اشکها حقیقی بود و ارادتی قلبی به امام حسین(ع) دارند، پس چرا با چنین اعمال مذمومی، خلاف سنت ایشان رفتار می کنند؟

آیا این رفتار در تضاد با قیام و حماسه ی حسینی نیست؟

نهی از منکر دارای سه مرتبه و مرحله است. اما سؤال:

 در کدام منبع و مرجع، علنی کردن آنچه اشخاص در حریم خصوصی خود انجام داده اند، به عنوان یکی از مراتب و مراحل نهی ازمنکر ذکر شده است؟

آیه قرآن را فراموش کرده ایم که:

«إنّ الّذین یحبون أن تشیع الفاحشةفی الّذین آمنوا لهم عذاب ألیم فی الدنیا و الآخرة والله یعلم و أنتم لاتعلمون»                                   سوره نور/آیه19

« کسانی که دارند میلی چنین                که در بین افراد مؤمن به دین

عملهای زشت و مرام قبیح                       رواجی بیابد عیان و صحیح

به دنیا و عقبی عذابی الیم                     به پاداش اعمال بد می دهیم

کز آن فتنه آگاه باشد خدا                        و لیکن نباشید آگه شما» 

بهتر از هرکس می دانیم که با رواج این فیلمها و عکسها مصداق افراد مورد هشدار و انذار در این آیه خواهیم شد.

آیا می توانیم با افتخار سر،بلند کنیم و خود را مخاطب و مصداق این آیه بدانیم؟

خداوند در قرآن، 89بار ما را با یا أیّها الذین آمنواو دو بار با یا عباد(ی) و سه بار با یا عباد(ی)الّذین آمنوا خطاب کرده است.

آیا نمی دانیم یا فراموش کرده ایم معنای جمله:«یاأیّها الّذین آمنوا» را؟

یعنی ای کسانی که با پشتوانه ی باور به خدا امنیت بخش هستید.

مگر یکی از جلوه های مؤمن : امانتداری نیست.؟ مگر آبروی افراد در نزد ما امانت نیست؟ مگر بردن آبروریزی مومن خیانت در امانت نیست؟ مگر بنا بر سخنان روشنگر و راهنمای معصومین(ع) خیانت در امانت از صفات منافق نیست؟

فراموش کرده ایم این سخن زیبا و تربیتی امام صادق(ع) را:

« برای سنجش ایمان یک شخص به طول دادن رکوع و سجودش ننگرید،چه بسا که به این کار عادت کرده باشد. بلکه برای تشخیص میزان ایمان او به سه چیز بنگرید: صدق گفتار، ادای امانت، وفای به عهد»

ما به گفتار و در ظاهر اسم مسلمان را داریم اما آیا رفتارمان اثبات کننده ی صدق گفتارمان است و رسم مسلمانی را نیز داریم؟

آیا فراموش کرده ایم:

عباد جمع عبد به معنای بنده است. بنده یعنی: یعنی در بند خدا.

پس اگر عبد هستیم،باید در بند خدا باشیم.در بند: اعتقاد و اعتماد به خدا، در بند  تسلیم و تکیه بر خدا و امید به او داشتن و...

و در یک کلام:در بند معرفت و محبت به او.که نتیجه اش در بند اطاعت از او بودن است. یعنی با پیش زمینه و مقدمه ی معرفت و محبت به خداوند، با طوع و رغبت فرمانبردارش می شویم.

حال آیا در فرمانهای خداوند اثر و نشانی از این بدعتها یا حتی جواز برای ارتکاب آنها هست؟

آیا فراموش کرده ایم: آغازگر هر فصل از تنها منبع غنی و قوی و آسمانی و کاملترین کتاب زندگی- قرآن- بسم الله الرحمان الرحیم است؟

رحمتی با گستره ی نامتناهی- رحمان- و بازه ی زمانی ابدی و جاودانه- رحیم-؟

مگر ما ادعای دوست داشتن خدا را نداریم؟

پس چرا به آثارش اینقدر بی مهر و بیرحم هستیم؟

مگر ما هر صبح را با بسم الله الرحمان الرحیم آغاز کنیم.؟

پس باید هر روز جلوه گر رحمت نامتناهی و بیکران الهی به همه ی مخلوقات خداوند باشیم.ولی آیا واقعا اینگونه ایم؟

مگر در شب قدر و در دعای جوشن کبیر خدا را با این اسمها و وصفها صدا نکردیم؟

بند 12: یا ستّار العیوب: ای بسیار پوشاننده ی عیبها.

بند22: یا من ستر القبیح: ای کسی که زشتی را می پوشاند.

مجددا در همان بند:

یا من لم یهتک السّتر: ای کسی که هتک پوشیده و پوشش نمی کند.

بند25: یا ساتر العورات: ای پوشاننده ی چیزهای پوشاندنی.

بند65: یا ستّار:ای بسیار پوشاننده.

پس چرا خودمان ستّار و پوشاننده نیستیم؟

مگر ما نمازها و بطور کلی تمام عبادتهایمان را با نیت و هدف قربة إلی الله- نزدیکی به خدا- آغاز نمی کنیم؟

مگر نه اینکه بنا بر سخنان معصومین(س) راه قربة إلی الله: تخلّق بخُلُقِ الله- آراسته شدن به اخلاق الهی- است؟

پس چرا مانند خداوندی- که از صفات خود در فطرت ما به ودیعه نهاده- آراسته به صفت ستّار نمی شویم؟

آیا فراموش کرده ایم سخن امام صادق(ع) را که فرمود:

حرمة المؤمن أفضل من حرمة الکعبه»

در کلاسم وقتی این سخن عمیق و زیبا را میخواهم تفهیم کنم، به دانش آموزانم میگویم:

« فرض محال که محال نیست.

پس فرض کنید که رفتید کنار خانه کعبه بمب گذاشتید تا خانه کعبه ویران بشه!!

در این مواقع با لب گاز گرفتن بچه ها و اعتراض و سر تکان دادنهای آنها میگویم:

« حالا مرتبه ای خفیف تر و پائین تر: فرض کنید رفتید و پرده خانه کعبه را پاره یا قیچی می کنید!!»

مجددا تکرار همان رفتارها و نگاههای متعجب وتوأم با اکراه دانش آموزان!سپس میگویم:

«می بینید بچه ها شما حتی تصور اینکه کوچکترین صدمه ای به پرده کعبه بزنید رو نمی تونید بکنید و احساس خجالت می کنید. و تو مخیّله تون جسارت چنین کاری نمی گنجه چه برسه به آسیبهای شدیدتر و بزرگتر به خانه کعبه.و چه برسه بشنوید کسی عملا چنین کرده.

اونوقت ببینید حدیث داریم:

گناه ریختن آبروی مومن از هفتادبار خراب کردن خانه کعبه بدتره.

ببینید با هر بی حرمتی و بی آبروئی که برای دیگران می کنیم، چه کار زشتی رو مرتکب میشیم؟ کاری بسیار زشت تر از هتک حرمت خانه کعبه.»

گرچه در این موارد،دانش آموزان شروع به درد دل و شکایت از همکاران و ... می کنند که:

« خانم، اون روز خانم....به ما گفت:...

و...»

ولی متوجه شدت و عمق قباحتِ جنایت و خیانتِ بی حرمتی به مومن میشوند.

آیا نمی دانیم:

منکر: یعنی آنچه در منظرزیبائیهای شرع،فطرت و عقل انسان، ناشناخته است و به عبارت دیگر:رفتارهای ناپسند و ناهنجاریهای اجتماعی که علاوه بر مخالف عقل و شرع و اخلاق بودن، سلامت و امنیت جامعه را تهدید میکند؟

بیاییم انسان باشیم.

ما اسم مسلمان را داریم بیائیم رسم مسلمانی را نیز در جامعه رواج دهیم.که این، بالاترین مصداق امربه معروف است.

بیائیم نه تماشاگر این عکسها و فیلمها و نه توزیع کننده و لایک کننده ی آنها باشیم.

بیائیم به حکم وظیفه انسانی عقلی و دینی خود، جلوی اشاعه ی این ناهنجاری و این رویه ی ناپسند را بگیریم.

ما شیعه هستیم. شیعه یعنی شایع کننده و اشاعه دهنده ی سیره و سنت کسی که به او ارادت و وظیفه ی اطاعت از او داریم.

و  این ارادت و محبت خود را با ظهور و تجلی افکار و گفتار و رفتارش در جامعه- از کوچکترین آنها:خانواده تا گسترده ترین آنها:جهان- نشان می دهیم.و یار و پیروش میشویم.و این یعنی: شیعه و پیرو و یاور بودن.

ما انسان هستیم از ریشه ی انس و نسیان.

بیائیم فراموش و محو کنیم این بدعتهای غیرشرعی،غیرعرفی، غیرعقلی وغیراخلاقی را.

و انس بگیریم با ترویج و اشاعه ی سنتهای اخلاقی در جامعه.

اربعین حسینی نزدیک است. و امروز هفتم صفر تولد امام کاظم(ع) است. بیائیم به آن امام همام(ع) هدیه ی تولد دهیم. چه هدیه ی تولدی بهتر از احیای هدف امام حسین(ع):امربه معروف و نهی از منکر.

« ربّنا تقبل منّا إنّک أنت السمیع العلیم» سوره بقره/آیه127

 و الحمدلله ربّ العالمین

/ 1 نظر / 25 بازدید
مینو

برکت پروردگار مثل بارونه، عزیزم اگه خیس نمی شیم باید جامونو عوض کنیم. گرفتی رفیق قدیمی؟!