ماه نزول قرآن خوش آمد(5)- دیشب شب قدر بود. پس دیروز روز توبه بود و از امروز...

بسم الله الرحمان الرحیم

سلام. طاعاتتان قبول.

دیشب شب قدر بود.

دیشب با صدبارگفتن این ذکر، خلاصی-رهائی همراه با خالص شدن خود از آتش- را ازخدای فریادرس خواستیم:

« سبحانک یا لا إله إلّا أنت الغوث الغوث خلّصنا من النار یا ربّ»

پس باید مقدمات این خلاصی را از قبل آماده می کردیم. باید شروع می کردیم جهت حرکت به سمت استجابت این دعا.

باید از هرکس که دلش را رنجاندیم طلب حلالیت می کردیم.

هر حقی را که از کسی ضایع کرده ایم مالی، آبروئی و... جبران کنیم.آیا کردیم؟

شب قدر هم تمام شد. پس دیروز قبل از اینکه ذکر یا ستّار را بخوانم از کسانی که با تجسس و عیب جوئی و غیبت و... سبب افشاءعیوبشان شدم حلالیت طلبیدم؟

با ذکر یا رازق با خدا عهد کردم دیگر دنبال پول و مال بیشتر ازراه حرام نباشم؟هرآنچه که از حرام کسب کردم را به صاحبانش بازگرداندم؟یا اگر نمیتوانم آنها را بیابم به نیت آنها صدقه دادم؟

امام سجاد(ع) از روز بعد از شب قدر خود را برای شب قدر سال بعد آماده می کردند.

حالا ما لااقلّ از قبل از ماه رمضان، زود است؟! ازصبح قبل ازشب قدرخود را آماده کنیم.

نمی شود: یکسال یزید باشیم و شب قدر بایزید.

نمیشود:یکسال اسم مسلمان داشته باشیم و شب قدر رسم سلمان پارسی.

اگر دیشب واقعا شب قدرداشتیم، پس از امروز شهر ما چه مدینه ی فاضله ای میشود!!!

دیشب توبه کردیم. و از خدا خواستیم توبه ی ما را بپذیرد.

پس از امروز مراقبیم تا هیچ حق و حریمی را ضایع نکنیم. هیچ دلی را اندوهگین و هیچ خاطری را مکدّر نسازیم و...

 از امروز تمرین مهرورزی به تمام انسانها- فارغ از دین و میزان ایمانش- چه غریبه و چه آشنا می کنیم.

از امروز در راستای عمل به حدیث«حرمة المؤمن أفضل من حرمة الکعبة»هر انسانی برایم حرمتی بیش از کعبه خواهد یافت. جسمش، روحش عاطفه آبرو و...

از امروز چرا در حکمت و رحمت و مصلحت خدا نمی آوریم.

دیشب با قرآن بر سر،خدا را به حقِّ چهارده معصوم(علیهم السلام)سوگند دادیم.تا گناهانمان را بیامرزد.پس از امروز باید مصداق سخنی باشیم که سفارش بسیاری از ایشان(ع) است:

« کونوا لنا زینا و لاتکونوا علینا شینا» « زینت ما باشید نه مایه ی آبروریزی ما»

دیشب بر مصیبت و مظلومیت امام علی(ع) گریستیم.پس امروز این دغدغه و نگرانی ایشان در آخرین لحظات زندگی مبارکشان در مورد قرآن باید دغدغه ی ما هم باشد:

«والله والله فی القرآن. لایسبقکم بالعمل به غیرکم.»

« شما را به خدا شما را به خدا در قرآن،مبادا دیگران درعمل به آن بر شما سبقت گیرند»

اما آیا واقعا چنین می شود؟

آیا واقعا از امروز عمل به قرآن را سرلوحه و محور امور زندگی خود قرار میدهیم؟

واقعا چرا شب زنده داری ما چنین بازدهی ندارد؟

چرا ناله و گریه درشبهای قدر سر میدهیم و اشک ریزان الهی العفو می گوئیم ولی روز بعد، روز از نو و روزی از نو؟ همان عملکرد گذشته را بی هیچ تغییر و تبدیلی ادامه می دهیم.گوئی که اصلا شب قدری نداشته ایم؟

چرا بر مظلومیت امام علی(ع) در زمان حیاتشان ناله و نوحه سرائی می کنیم ولی با مهجور کردن آخرین وصایا و سفارشهایشان بر مظلومیتشان در زمان کنونی ابعاد گسترده تر می بخشیم؟

چرا صدبار خلّصنا من النار یاربّ سر می دهیم ولی از روز بعد هیچ تلاشی جهت پاک ماندن و رهائی خود از آتش حسد، کینه، کبر ،حرص و بخل و... نمی کنیم؟

چرا....؟ و بسیاری چراهای دیگر.

دلیلش شاید این باشد:مفهوم شب قدر را به درستی درک نکرده ایم.

متأسفانه شب قدر برای ما فقط یک مفهوم دارد:

بیداری تا صبح با قرائت دعای جوشن کبیر و قرآن سرگرفتن و عزاداری و دعا جهت نیک رقم خوردن تقدیر یک سال و در خلال این همه برنامه ی سنگین کمی چرت زدن و در نهایت جبران بیخوابی آن شب در روزهای بعد!!

مقصر کیست؟

مبلّغان و مروّجان دینی که با وجود در اختیارداشتن رسانه های دیداری و شنیداری و نوشتاری-بویژه صداو سیما-ما رااز حقیقت شبهای قدر آگاه نکردند؟

یا خود ما که هیچ تلاشی نکردیم تا مفهوم و جایگاه حقیقی شب قدر را درک کنیم و خود را از این تقلید و تکرارها وارهانیم؟

راستی آیا فضای فرهنگی جامعه اینقدر باز هست که شخص حق بین و حقگویی گامی پیش نهد و صادقانه و بی واهمه بیان کند:

حقیقت شب قدر دعای جوشن کبیر و قرآن سر گرفتن و...نیست. بلکه همه ی اینها مقدمه است. مقدماتی که به جهت عادت ما بر تکرار و تقلید هیچ گاه به متن نمی رسد و به همین دلیل است که نتیجه ای ندارد.

مگر نه اینکه می گویند: برترین عبادت در شب قدر مباحثه ی علمی است؟ پس چرا این عبادت در این شبها اینقدر ومظلوم و مهجور است؟

کدام مسجد را می شناسید که در این شبها وقتی وارد می شویم، حلقه های مباحثه را در آن مشاهده کنیم؟

مگر نه اینکه در مورد رسول الله(ص) نقل میکنند که روزی ایشان همراه چند تن از یارانشان وارد مسجد شدند و دوگروه از مسلمانان را دیدند:

گروهی مشغول نماز و قرآن و دعا و گروهی دیگر مشغول تعلیم و تعلّم.رسول اکرم(ص) با اینکه از مشاهده ی هردو اجتماع خشنود و مسرور گشتند و به یارانشان فرمودند:

« هردو دسته کار نیک می کنند و بر خیر و سعادتند.» ولی در ادامه فرمودند:

« لیکن من برای تعلیم و دانا کردن مردم فرستاده شده ام» و سپس به طرف جمعی که مشغول یاددادن و یادگیری بودند رفته و به آنها پیوستند.

مگر نه اینکه ایشان فرموده بودند:

«مقام عالم هفتادمرتبه بالاتر از مقام عابد است.»

نگارنده در ماه رمضان سال پیش در پستهای26 تا38 از این وبلاگ بویژه:

در پست30 با عنوان:« شبهای قدر(5)- در شب قدر، سوره قدر را قدر بدانیم»

در پست31: « شبهای قدر(6)- لیله القدر خیر من ألف شهر»

در پست33: « کار ما با شب قدر تمام شد؟»

در خصوص شب قدر،نکاتی مجمل- در حدّ نمی از یمّی- را بیان کرد.

 بیائیم اگر شب قدر را قدر ندانستیم از امروز قضای این قدرشناختن و قدر عمل کردن را بجا آوریم.

در این مورد بیشتر سخن باید گفت.و این مطلب نمی بود از یمّی.

نویسنده ی این سطور همچنان چشم به راه نقد و نظرات مفید و راهگشای خوانندگان فرهیخته و فرزانه است.

الحمدلله ربّ العالمین

تا درودی دیگر بدرود.

/ 0 نظر / 14 بازدید